فک میکنم خیلی سخته رسیدن به جاهایی ک برا خودمون میسازیم، هرچقدم تلاش کنیم باز راضی نمیشه این دل این حس این روح این روان.
هنر سخته... هنر تلاش می خواد، با هنر دنیارو خوب کردن رسالت سنگینیه، نمیدونم چرا نویسندگی رو انتخاب کردم ولی میدونم اگه هزار بار دیگه برگردم به اسفند 83 باز هم همین راه و انتخاب میکنم درست 20 اسفند 83 بود که خواستم یه نویسنده بشم و حالا تا اینجا اومدم... کاش بشه اونی که میخوام کاش بتونم حق نویسندگیمو بجا بیارم تا اروم شم..

گاهی نه، همیشه، هر روز باید صبح وقتی بیدار میشی بگی من امروز بهترینارو میسازم با یه ورزش کوچولو و یه دوش دو دیقه ای خودتو پرت کنی تو هیاهوی زندگی شروع کنی به دوییدن و جلو رفتن تا تاریکی شب بدویی و بگیری اون بهترین و بعد بخوابی... زندگی یعنی این، یعنی دوییدن واسه رسیدن اما باید قبلش با فکرت و فعالیتت دو پین کنی که خسته نشی وسط راه... رقیه نوشت

لطفا مرا قضاوت نکنید... اگر نوشته هایم درک نمیکنید تمسخر نکنید. اگر باب میلتان نیستم رابطه برقرار نکنید. اگر شادی میخواهید سراغ من نیایید. اگر هم صحبت میخواهید با من حرف نزنید. اگر کارتان گیر کرده دنبال من نگردید. اگر میخواهید به خرید بروید من را با خود نبرید. اگر کتاب میخوانید دوستتان میشوم. اگر معنی سه نقطه رامیفهمید به شما پیام میدهم. اگر موسیقی می نوازید من را هم شریک کنید. اگر نیاز به غیرعادی شدن دارید سراغ من را بگیرید. اگر صدای خگبی دارید با من کتاب بخوانید. اگر دلش را دارید با من به کمک استثنایی ها بیایید... رقیه نوشت

گاهی مجبوری از یه سری ادم ها و یه سری چیزها بگذری تا خیال اطرافیانت راحت شه و درارامش باشن..
اما این خودتی که تا اخر عمر باید عذاب نداشتن اون هایی که ازشون گذشتی رو بکشی..
رقیه نوشت

Roqaye Basirati:رقیه غرق شده تو دنیایی که واسه خودش ساخته و برای بقیه ناملموسهاما برام لذت بخشه دوست دارم این دنیارو زیادی خوبه زیادی همون چیزیه ک میخواستم دوستدارم تک بعدی باشم تو تخصصم اونقدر بخونم و بدونم که سیر شم، نیاز دارم که یه حرفی و بزنم و این حرف نیاز داره غرق شم تو خوندن، غرق شم تو دونستن دوست دارم یه کنج داشته باشم نیاز به خلوتی دارم به تنهایی تنهای تنها هرجا باشه ک ادمی وجود نداشته باشه فقط من باشم و کتاب و کاغذ و قلم انقد بخونم که بترکه مغزم بریزه بیرون بی اختیار درست بنویسه مغزم خوب حرف بزنه احساس میکنم دارم له میشم زیر یبار سنگین زیر یه عالمه ف

Roqaye Basirati:
خداروشکر که من یک خانم جان دارم..

صدای جیغ خانم جان کوچه را پر کرده بود، در حیاط باز بود توی خانه دویدم آقا جان سرش را انداخته بود...